Ik kijk nog eens in mijn dossier. Dit is toch alweer de achtste bezichtiging die we in enkele weken voor deze woning hebben kunnen afspreken. Een prima resultaat. Een vrijstaand pand, goed afgewerkt, op een flink perceel. Sfeervol en ruim. De vraagprijs van 575.000 euro is in deze tijd alleszins reëel. Nog maar drie jaar geleden zou dat minstens een ton meer zijn geweest. Uit de reacties van kijkers is vrijwel steeds hetzelfde op te maken; ik wil dit huis heel graag kopen maar ik wil eerst zekerheid over de verkoop van mijn eigen woning. Ik kan ze geen ongelijk geven. In de markt van nu is iedereen op zoek naar zekerheid.   

Als ik mijn opdrachtgever bel om de reactie van deze laatste kandidaten door te spreken, merk ik dat er teleurstelling is over wéér een kijker die niet verder durft. Ik stel voor om die week even bij elkaar te komen. Twee dagen later zitten we tegenover elkaar. De man is inmiddels vijf jaar geleden gestopt met werken. Hij heeft zijn zaak verkocht. Hij is altijd zelfstandig ondernemer geweest, gewend om risico’s te nemen. Daarom snapt hij niet goed waarom mensen zo terughoudend zijn. Voorzichtig wijs ik hem erop dat ook hij ervoor heeft gekozen om eerst te verkopen en dan pas uit te kijken naar iets anders.

In het gesprek dat volgt gaan we uitvoerig in op de kandidaten. De meesten wonen in een iets kleiner vrijstaand huis of een twee-onder-een kap woning. Ze moeten in financiële zin een behoorlijke sprong maken en willen niet ook nog het risico van dubbele woonlasten of een tegenvallende koopprijs. We komen tot de conclusie dat het eigenlijk vreemd is; de verkoper wil een maatje kleiner en de meeste kopers willen juist wat groter gaan wonen. Beide partijen willen wel maar durven niet te bewegen. Eerst zekerheid, dan verder. “En als we nu eens ruilen?” is mijn voorstel aan onze opdrachtgever.

Ik vraag wat voor woning ze zouden willen als we hun huis hebben verkocht. ”Het liefste een wat kleiner huis ergens hier in de buurt. Wel een tuin, niet te groot, het mag allemaal wat praktischer”. Ook moet er de mogelijkheid zijn om alles gelijkvloers te hebben. De badkamer en de slaapkamer beneden dus. “Voor als we echt oud zijn”. Nog een keer verhuizen zien ze namelijk niet zitten. Een verbouwing is geen probleem.     

Ik loop het lijstje met bezichtigers nog eens na. De huizen van deze kandidaten kennen we vrijwel allemaal. Er zijn twee woningen die passen in het profiel.

We maken een afspraak bij beide huizen. Al snel is duidelijk dat een van de woningen een schot in de roos is. Daar zouden ze zeker voor willen gaan. Ik ga in gesprek met de kandidaat kopers en leg hen de mogelijkheid voor van een woningruil. Ze zien er direct de voordelen van in; snel duidelijkheid over het huis dat ze graag kopen én geen risico op dubbele woonlasten. Precies wat beide partijen willen. 

Over de prijs waren we het verrassend snel eens. Ik heb een aantal varianten voorgelegd. Ieder doet wat water bij de wijn en de deal is daarmee helder. Lastiger was het om de datum van overdracht te bepalen, want wie moest er tijdelijk ergens anders gaan wonen? Ook dat hebben we opgelost. De verkopers van de grote woning konden wel ergens anders onderdak vinden.

Veel bezichtigingen verder lag de oplossing dus heel dichtbij. In dit geval kwam van ruilen geen huilen, maar verhuizen. Ruilhandel is van alle tijden. Ondanks het internettijdperk blijft het makelaarsvak ook in deze tijd vooral mensenwerk.